Naar het Nieuwe Jaar

Van het bestuur
door Louis Baars

Met een tas vol fouten naar het Nieuwe Jaar? Het was me het jaartje wel in Amsterdam. En met name op het Westerdok: SAIL, City Walk, de vele Dance Events, Pride, en het Grote Wortel Concert. Het is de dieren op het eiland niet ontgaan …………

En nu, na een zomer vol drukte en met de winter voor de deur, is iedereen weer verlost van de dwang om leuke dingen met elkaar te moeten doen, zogenaamd omdat het mooi weer was. De overvloedige regen heeft de straten en pleintjes schoongespoeld terwijl de duiven zich eindelijk eens grondig in de plassen hebben kunnen wassen. Het werd tijd, wat een viespeuken! De dieren op het Westerdok hebben zich dan eindelijk kunnen terugtrekken om iets leuks te doen voor zichzelf of gewoon voor de winterslaap in de vele goed onderhouden boomtuintjes, plein en groene hoofd.

Maar de Nachtegaal, het opperdier van de dierendorpsvereniging, dacht daar anders over: ‘al wie hier leeft en over eigen welzijn iets aan te merken heeft, mag zich tot mij en mijn bestuur wenden en ik zal doen wat ik kan’.

De Nachtegaal richtte zich eerst tot mevrouw Konijn van Koffie & Gras: ‘u mevrouw Konijn, u heeft het eerste woord, want als ik u met anderen vergelijk, lijkt het mij niet makkelijk om een prooidier te zijn’. Mevrouw Konijn die nietsvermoedend met zachte oren haar Koffie & Broodjeszaak stond op te poetsen, schrok van het aanbod van het opperdier. Zij was, voor zover ze zelf kon beoordelen, goed gelukt en eigenlijk best tevreden met zichzelf. Als kennelijk prooidier was ze op dit eiland mooi wel een van de weinige dieren met een eigen zaak. Dus antwoordde ze: ‘Nee, dank u voor het aanbod meneer maar ik heb vier poten en twee oren en daarmee hou ik hier de in- en verkoop winstgevend. En en passant ben ik ook nog gastvrouw voor koffie-uurtjes, ’n jazzconcert en de vernissage voor de Fotoclub. Dus nee, misschien kunt u zich beter richten tot de dames van de verloskundigenpraktijk op het Westerdok, die zijn, hoe zal ik het zeggen, die zijn nogal dik’.

Dus wendde de Nachtegaal zich tot het management van de verloskundigenpraktijk om een lichaamswens te doen, dus tot de twee Beren in een hagelwit schort. Maar nee, zij vonden zichzelf beslist niet te dik. ‘Nee, alles aan ons is rond en zacht, onze verende benen en buiken nodigen juist uit om de kleine babyhoofdjes tegenaan te leggen en in onze armen weg te laten dromen. Wij verlossen zo’n beetje alles wat los en vastzit, zelfs de lokale kookclub van een probleem wanneer zij op zoek zijn naar een plek om samen te eten. Dan kunt u zich maar beter verstaan met dat Damhert op de hoek, u weet wel, met die knokkels en harde botten’.

Het Damhert op de hoek had deze lelijke woorden van verre al lang gehoord, opende snel de deuren van zijn Grand Café en nam plaats achter de tap om de Nachtegaal aan te horen en eens even stevig de snavel te wassen: ‘knokkels en harde botten? Niets daarvan. Alles ademt hier de sfeer van warmte en gastvrijheid, een vol glas en een goed gerecht’. En met een ferme zwaai sprong het Damhert over de bar en riep voluit: ‘Niets vraag ik u mijnheer, niets! Ik ben helemaal gelukkig zoals ik ben, alles aan mij is perfect, ik had het zelf niet beter kunnen doen. En weet u, ik ben heel geliefd in de buurt, zo zeer dat zelfs de grote mensen 1x per maand bij mij een buurtborrel komen drinken met daarbij voortreffelijke bitterballen. Nee, dan kunt u beter gaan naar onze buurman de Notarisvogel, verstopt achter zijn bureau in zijn benauwde hok met stapels grauwe veren’.

De Nachtegaal nam zijn toevlucht tot de dichtstbijzijnde tak en beëindigde teleurgesteld zijn lied. Hij had verwacht dat je een beter dier zou worden door de warmte van andermans vacht, oog voor de groep en een uitgestoken poot van je buurman: het paradijs op een eiland! Maar langzaam drong het tot hem door dat de dieren kritiek hadden op de ander terwijl ze zelf tevreden waren met eigen lijf en leden. Hij had geen zin meer om bij de Notarisvogel langs te gaan ……….*

De Nachtegaal liet het er echter niet bij zitten, riep alle dieren bij elkaar en zong voor de laatste keer dit jaar zijn mooiste lied in het dierendorpsberaad. En als je goed luistert ….. kun je de Nachtegaal nog steeds horen zingen en bijna woordelijk verstaan:

‘Kijk naar de grote mensenapen op dit eiland, die leven als Adam en Eva in het paradijs: zij koken voor elkaar, leggen een kaartje, houden hun straatjes en parkjes schoon, borrelen gezellig tijdens het vlooien, ruimen hun rommel op, maken mooie foto’s en zingen het hoogste lied. Zo moeten wij het ook doen, wie wil dat nou niet’.

Met groot applaus werd het lied ontvangen en tot tranen toe geroerd vielen de dieren in elkaars poten met het vaste voornemen om er eensgezind en met oog voor elkaar een heel mooi jaar van te maken!

*Vrij naar ‘Een bedeltas vol Fouten’ van la Fontaine.