Vernissage van de fotoclub

Door Lilian Huizinga

Ruim twee jaar geleden waren er een paar mensen die aan elkaar lieten weten dat ze het leuk vonden om foto’s te maken. En zo ontstond er een fotoclubje in ons Stadsdorp. Iemand van dit clubje kende een fotograaf, die dit groepje wel wilde begeleiden. In september 2023 besloten de toen 7 leden 1x per maand samen te komen, samen met de fotograaf Henk Pouw, om gemaakte foto’s aan elkaar te laten zien en met elkaar te bespreken.

We prikten 6 bijeenkomsten van 1,5 uur voor dat eerste seizoen, 2023-2024. Voor het daarop volgende seizoen, 2024-2025, besloten we met dezelfde frequentie en met dezelfde fotograaf bij elkaar te komen en subsidie bij het Stadsdorp Westerdok aan te vragen. Deze subsidie werd ons toegekend, maar dan werd er wel verwacht dat we aan anderen zouden laten zien wat we gedaan/gemaakt hadden. We gingen akkoord en voor onze fotoclub was het natuurlijk wel duidelijk hoe we dat konden laten zien: door een expositie te houden. De datum werd gepland: 28 november 2025.

En dan moet er georganiseerd worden: waar kunnen onze foto’s komen te hangen zodat ze goed tot hun recht komen? En op welk formaat zullen we ze dan (laten) afdrukken? Hoeveel mensen kunnen we op de vernissage verwachten? Wat zullen we te drinken en te eten aan kunnen bieden? Zelfs was de vraag: waar laten we de foto’s afdrukken of, voor een enkeling onder ons: zal ik ze zelf afdrukken? Glanzend? Mat? Half glanzend/mat?

Toen we bij Koffie&Zo langsgegaan zijn hadden we de indruk dat die locatie, en natuurlijk ook helemaal wat het buurtgebeuren betreft, een goeie optie was. Layla ging akkoord en met haar spraken we af dat zij bij de vernissage voor wat lekkere hapjes zou zorgen.

Zo, de locatie was gekozen, nu was het nog belangrijk hoe we de foto’s konden tentoonstellen. Aan de muur geplakt? Klonk niet fijn. We hebben ook gedacht aan kamerschermen, waar ze opgeplakt konden worden. Het was best een lastige. Uiteindelijk hebben we gekozen voor grote vellen dun karton waarop we onze foto’s konden plakken en deze vellen met foto’s zouden we op de muur plakken met van die dubbelzijdig plakkende strips, die je zomaar weer kan verwijderen, zonder sporen achter te laten. (Dat laatste is dus niet waar, helaas. Puntje voor een volgende keer.)

Hoeveel drinken moesten we inslaan? Wie doet wat? Hoe laat kunnen we bij Layla terecht op die vrijdag om de foto’s op te hangen? Het hoorde allemaal bij de voorbereidingen. Om twee uur konden we bij Layla terecht, direct na de lunch, en hingen we de foto’s op. Zo konden we alles nog even met kritische blik bekijken, later die middag zouden de genodigden komen. Na een uurtje hing alles en konden we even naar huis. Om half 5 waren we terug en zetten we alles klaar, Layla was aan het afbakken en om kwart voor 5 begonnen de eerste mensen binnen te komen.

En toen was het begonnen. Mensen keken, spraken hun bewondering uit, dat is natuurlijk leuk. Ik heb in het welkomstpraatje geprobeerd duidelijk te maken dat geen van ons van allen zich verbeeldt dat we geweldige fotografen zijn, maar dat we wel hoopten dat iedereen kon zien en merken dat we met veel plezier de foto’s gemaakt en uitgezocht hebben. Ongeveer 35 mensen waren er om naar onze foto’s te kijken en met ons wat te drinken en te eten.

Wij, de fotografen, hebben het leuk gevonden dit te kunnen laten zien en hebben met Layla afgesproken dat de foto’s nog wel een maandje kunnen blijven hangen. Dus: ga gewoon nog even kijken!

Namens de fotoclub, bestaande uit:

Anetty, Jan Joost, Lilian, Max, Rina en Willemijn.